SELFIES: Zafira is dood, leve Zafira

Dat ik gehecht ben aan mijn ouwe trouwe Opel Zafira is geen geheim voor mijn naaste omgeving. Mijn elfde verhalenbundel (2024) kreeg de titel ‘Zafira’ en in het titelverhaal steek ik de loftrompet over deze auto, die me (bijna) probleemloos achttien jaar lang (2006–2023) naar alle uithoeken van Nederland heeft gereden voor dik vijfhonderd wandel- en fietstochten. Daarnaast heeft ze veel van Europa gezien, van Denemarken tot Italië en van Kroatië tot Portugal. Ze heeft me zelden in de steek gelaten, hoewel mijn naasten jaloers beweren dat ik háár niet in de steek kan laten.

Toen ze begin 2024 net achttien was geworden had ze 370.000 kilometer op de klok staan. Voor deze mijlpaal hebben Marita en ik haar toen een drieweekse rondreis door het noorden van Spanje en Portugal aangeboden. Die prachtige rit van 5.500 kilometer heeft ze glansrijk doorstaan en heeft tot mooie verhalen geleid (‘Noord-Spanje – Autovakantie’. In: Zafira, 2024).        

Inmiddels zijn we twee jaar verder en heeft ze de stand van 407.000 kilometer bereikt. Iedere keer als we denken dat haar laatste uur heeft geslagen, blijkt ze over een grote veerkracht te beschikken. Toen onervaren Opel ‘dokters’ startproblemen toeschreven aan een kostbare defecte ‘hartklep’ (EGR-klep) dachten we dat het ‘over en uit’ was, maar na een ‘second opinion’ bleek ze door een simpele goedkope ‘stent’ (krukassensor) weer helemaal op te knappen.

Momenteel komen er vreemde geluiden uit haar ‘borstkas’ (motorkap) en de aanstaande onderhoudsbeurt met APK moet uitwijzen hoe het met haar is gesteld en of ze verder kan.

Ondertussen heeft Marita al elk vertrouwen in levensrekkende maatregelen verloren, en dringt ze al een jaar aan op ‘euthanasie’ en vervanging. Maar de discussie verzandt steeds in dilemma’s: nieuw of tweedehands, kopen of ‘private lease’, benzine of elektrisch (of hybride), handgeschakeld of automaat, Opel of Volkswagen of enig ander merk.

Op vrijdag, 23 januari 2026, om elf uur ’s ochtends, komt Marita ‘out of the blue’ met het voorstel om de oude Zafira in te ruilen voor een jonger exemplaar van hetzelfde merk en model. Nou, dáár heb ik wél oren naar!            

Ze heeft bij Broekhuis Opel gezocht op Zafira occasions, maar die zijn populair, dus schaars. De productie van het model is gestopt in 2019. Er staat welgeteld één exemplaar uit 2017 op de website.

Om één uur ’s middags zit ik te praten met een verkoopadviseur van Broekhuis Wageningen. De occasion uit 2017 staat in Zwolle, maar ik wil eigenlijk iets jongers (2018/2019) met minder afgelegde kilometers (<100.000). Ik vraag of ze me willen tippen als er iets mooiers of leukers binnen komt lopen.

Toch bel ik nog dezelfde middag met Broekhuis Zwolle, stap met Marita in de auto en maak aldaar een proefrit. Om vijf uur in de middag: “Eenmaal, andermaal, gekocht!”   

Na een gedegen onderhoudsbeurt en reparatie van kleine externe beschadigingen wordt de jonge Zafira op zaterdag, 7 februari 2026, voor de deur afgezet.

En de oude Zafira? Honderdvijftig euro inruil! Belachelijk! Alleen de voorruit – niet zo lang geleden vervangen – is tweedehands al meer waard. Maar ja, die aanstaande onderhoudsbeurt met APK beloofde niet veel goeds en kon op tijd worden geannuleerd.

Op zaterdag, 7 februari, heb ik toch een kwartiertje achter het stuur gezeten om afscheid te nemen van 18–SK–BR. “How am I supposed to live without you. I’ve been loving you so long” (Michael Bolton).

Ik klamp me vast aan het zeer reële scenario dat ze wordt geëxporteerd naar West-Afrika en daar nog lang en gelukkig zal rondrijden op de vele voetsporen die ik daar heb achtergelaten tijdens mijn werkzame leven. 

Gepost: 8 Februari 2026