SELFIES: Costa Rica – San José

Aan alles komt een eind. Op dinsdag, 24 maart, de terugreis naar hoofdstad San José, een trip van ongeveer 200 kilometer, voor een groot deel identiek aan de heenweg naar Dominical.

In de bus zitten Marita en ik te bedenken wat we allemaal nog vergeten zijn op te schrijven over dit mooie land. De begraafplaatsen bijvoorbeeld, die op miniatuur dorpjes lijken. De enorme glimmende cabines van de Amerikaanse vrachtwagens, met de neus naar voren.

In het begin van de reis moest de groep even wennen aan het feit dat deelname aan inclusieve en optionele excursies vaak dagen van tevoren moest worden opgegeven. Ook het avondeten moest vaak al ’s morgens, en het ontbijt ’s avonds gekozen worden. Maar alles went en het is natuurlijk inherent aan bijzondere, soms iets geïsoleerd liggende accomodaties.

In de bus gaan discreet de ‘bolsas de papel’ rond voor de fooien voor Susan en Jimmy, die vanavond zullen worden overhandigd.

We passeren vakantieoord Bejuco met Cafetería Valhalla, waar we op de heenweg koffie hebben gedronken. Iemand in de bus roept “Koffie”, maar Susan trapt er niet in. We zijn nog niet lang genoeg onderweg.

Verderop maken we in Tárcoles een boottocht op de Rio Tárcoles, een riviermond rijk aan krokodillen en vogels. De schipper van de boot meldt dat hij al heel lang gids is, maar vandaag voor het eerst kapitein op deze boot. Applaus! Maar het lachen vergaat ons snel. Twee keer laat hij de boot vastlopen in het ondiepe water. De tweede keer nogal abrupt. Omdat ik op dat moment in de boot sta, kukel ik bijna met bril en camera in de hand overboord. Krokodillenvoer!

Er liggen inderdaad kanjers van Amerikaanse krokodillen (Crocodylus acutus) half in het water, half op het zand, roerloos alsof ze er al jaren liggen en het ook nog wel jaren kunnen volhouden. Het model met opengesperde bek wint de show.

Maar dan de vogels! Je denkt op de laatste dag wel ongeveer klaar te zijn met de vogels, krijg je nog even een stortvloed aan nieuwe soorten te verwerken, evenals een aantal eerder waargenomen vogels, maar nu in mooiere poses!

Tja, en ik ga ze toch benoemen als indicatie van de foto’s. Eerst de roze lepelaar (Platalea ajaja), de kleine zilverreiger (Egretta thula) met de zwarte snavel, de Amerikaanse steltkluut (Himantopus mexicanus), nauw verwant aan de Afrikaanse steltkluut, die wel eens in Nederland komt overwinteren en zelfs broeden (‘Grevelingen 2’. In: Dreamgirls, 2018), de Amerikaanse slangenhalsvogel (Anhinga anhinga), de witbuikreiger (Egretta tricolor), de witte ibis (Eudocimus albus), de grote blauwe reiger (Ardea herodias), nauw verwant aan onze blauwe reiger, de welbekende grote zilverreiger (Ardea alba), de kleine blauwe reiger (Egretta caerulea), de zwarte buizerd (Buteogallus anthracinus), de zwarte gier (Coragyps atratus), een grote groep fregatvogels (Fregata magnificens), de prachtige kleine groene reiger (Butorides virescens), een groep koningssterns (Thalasseus maximus) op een zandbank vlakbij open zee, de regenwulp (Numenius phaeopus), de jacana (Jacana spinosa) en tot slot de Mexicaanse tijgerroerdomp (Tigrisoma mexicanum).

Op de oevers nog twee hagedissen, de kroonbasilisk (Basiliscus plumifrons) en de witzwarte grondleguaan (Ctenosaura similis). En niet vergeten te vermelden dat zwaluwen steeds om de boot blijven zwermen omdat ze aan het tentdak een nest hebben gebouwd. Poeh, poeh, nou, nou!

Onder een afdak met een bord ‘Jungle Crocodile Safari’ maken we een groepsfoto. In de souvenirwinkel behorend bij deze touroperator koopt Marita een souvenirtje waar geen ‘Pura Vida’ of ‘Costa Rica’ op staat: een houten mobile met blaadjes en papegaaitjes.

Na een chaotische lunch in een winkelcentrum bezoeken we nog een enorme souvenirwinkel met enorme prijzen. Marita weet zich te beperken tot een mooi houten schaaltje voor nootjes of iets dergelijks.

We bereiken hotel Guacima Country Inn in een buitenwijk van San José, niet zo ver van de luchthaven. We doen allemaal mee aan het afscheidsetentje in lokaal restaurant La Arboleada. Er wordt aan een naburige tafel een verjaardag gevierd, en er is live muziek door een hele goede maar flink versterkte zanger gitarist. Onderlinge communicatie is aan onze tafel daarom schier onmogelijk. De keuken heeft bovendien wel even moeite met zo’n grote groep die geen Spaans spreekt, dus het wordt een redelijk lang laatste avondmaal.

William besluit dan ook om de fooien pas in de stille bus te overhandigen, uiteraard onder grote dankzegging aan reisleidster Susan en chauffeur Jimmy.

Snel naar bed, want de koffers moeten morgenochtend, woensdag, 25 maart, om 4 uur bij de bus staan. We worden vervolgens met een ontbijtdoosje door Susan en Jimmy bij de internationale luchthaven afgezet voor de terugreis naar Schiphol via Houston.

Gracias, Susan & Jimmy. Hasta luego, Costa Rica.

Enkele uren later zijn we onderweg van San José naar Houston. Nu maar hopen dat we niet opnieuw in Houston hoeven over te blijven.

[Beeldverhaal]

Gepost: 22 April 2026