WANDELEN: Waterrijk

Park Lingezegen omvat praktisch het hele landelijke gebied tussen Arnhem en Nijmegen met aan de randen de plaatsen Elst, Huissen, Bemmel en Lent.  Het park is opgedeeld in vijf deelgebieden, van noord(west) naar zuid respectievelijk De Park, Het Waterrijk, Het Landbouwland, De Buitens en De Woerdt. De Park en Het Waterrijk liggen ten noorden van de Linge, de andere drie gebieden ten zuiden.

Ik maakte al eens een lange fietstocht door alle onderdelen van Park Lingezegen (‘Lingezegen’. In: 1000110, 2019), maar nu dan wat trager met waterdicht schoeisel door Het Waterrijk. ‘Waterrijk’ moet niet verward worden met ‘WaterReijk’, de toeristische naam van de Kop van Overijssel, met de natte parels Giethoorn en Nationaal Park Weerribben-Wieden.

Ik start op woensdag, 17 december 2025, in gebiedsdeel De Park bij Landerij De Park in Elst, een groot natuurcentrum met allerlei faciliteiten op de plek waar ooit Kasteel De Parck heeft gestaan. Dit moet het vreemde lidwoord verklaren! Van een boerderij uit de vijftiende eeuw ontwikkelde De Parck zich tot een kasteel in de zestiende eeuw. Na een periode van verval werd het kasteel begin negentiende eeuw afgebroken.

Het natuurcentrum biedt veel mogelijkheden tot recreatie. Van joggen tot klauteren, van wandelen tot knuffelen met de ezels. Zo doet een rijke stinkerd op het openbare pad boksoefeningen met zijn personal trainer. “Rustig aan, heren!”

Via enige modderige paden langs Bongerd De Perck (met honderden soorten jonge fruitbomen) en Speelbos Schuytgraaf, deels vlak langs de bebouwing van Arnhem-Zuid, passeer ik de spoorbaan Arnhem–Nijmegen en de Rijksweg-Noord tussen Arnhem en Elst. Deze Rijksweg vormt de grens tussen De Park en Het Waterrijk–West met het grote open water van de Rijkerswoerdse Plassen.

Zwarte els voelt zich thuis in dit milieu en de bermen staan vol met jonge planten van een kruisbloemige met ruw blad, volgens mij herik. Wilde eenden en Nijlganzen dobberen op het water en grote zilverreigers staan op de oevers of op ondiepe plekken naar een visje te loeren. Een holenduif koert.

Het open water wordt op sommige plekken omzoomd door aangelegde rietvelden. Om jonge planten te beschermen tegen vraat door ganzen worden nieuwe rietvelden zijdelings afgeschermd met kippengaas en aan de bovenkant met kruislings gespannen linten. Maar sinds een fietstocht langs de Linge jaren geleden (‘Linge’. In: Dreamgirls, 2018), zijn de meeste rietmoerassen volwassen geworden en de barrières verwijderd. Kuifeenden en krakeenden zijn in de meerderheid in het riet. Een buizerd hoog in een treurwilg kan zijn scherpe ogen niet geloven bij zo veel smakelijke natuur.

Een houtwal op een oever heeft een ondergroei van wilde liguster vol trossen zwarte bessen. Van een omgevallen boom die half in het water ligt is de schors geconsumeerd door een passerende bever: fastfood!

Ik passeer de snelweg A325 tussen Arnhem en Nijmegen, die de grens vormt tussen Waterrijk–West en –Oost. In de weilanden gemengde groepen van grauwe ganzen en kolganzen.

Ik herken een kunstwerk van een eerdere tocht – een soort bolvormige boomhut op palen met loerende ogen – destijds door mij bestempeld als een ‘alien’ die Lingezegen met bewondering gadeslaat. Maar toen was het nog een groepje van drie, nu nog maar één! Ik lees dat van de drie ‘Moerashoeders’, door kunstenares Dijanne van Engelen gemaakt van restmaterialen, er twee zijn gesneuveld tijdens stormen in 2021 en 2022 en dat voor het ‘leven’ van deze nummer drie wordt gevreesd.

Ik word rond een ondergelopen weiland – ‘Water Idylle’ –geleid, dat wordt gepresenteerd als een plaats van rust, stilte, reflectie en contemplatie. Er is warempel een fuut aan het duiken in de veronderstelling dat er vis aanwezig is in een weiland.

Dan een heen-en-weertje naar een vogelscherm aan open water, dat momenteel het domein blijkt van een grote groep bergeenden. Op het vogelscherm heeft iemand met rugnummer 1312 een tekstje geschreven: ‘Meerkoet, minder politie. Red de biodiversiteit’. Langs het pad een struweel van Gelderse roos.

Ik wandel langs een grote wetering rond een industriegebied, over het Patrouillepad-Zuid, met bordjes die verhalen vertellen over gebeurtenissen langs de frontlinie. Die kwam na het mislukken van Operatie Market Garden midden in de Betuwe te liggen langs de Linge. Een grote betonnen oeverzwaluwwand ligt er in dit jaargetijde bij als een beschimmelde gatenkaas. Een twee meter lange witte poepstreep op het fietspad trekt mijn aandacht. Die ‘schijtreiger’ moet wel aan de diarree zijn geweest.

Ik volg een eind de Linge via het Frontlijnpad, dat eindigt bij de snelweg A325 met uitgebreide informatiepanelen over de frontlinie en een vliegtuigvleugel die uit de grond steekt met de tekst ‘Liberation’.

Na de passage van de snelweg wordt de weg langs de Linge prachtig omzoomd door grauwe abelen; een tractor lijkt op de foto door een uniforme grijze tunnel te rijden.

Vlakbij Rijksweg-Noord een heel mooi stukje natuur met vlonderpaden en bruggetjes over open water tussen rietkragen. Een koppeltje jonge slobeenden – de woerd is nog niet uitgekleurd – draait sierlijk om elkaar heen terwijl ze met hun kop en lange snavel onderwater aan het slobberen zijn; het lijkt op oefenen voor de balts.

Na de passage van Rijksweg-Noord een prachtige fietsbrug over het spoor ‘in the middle of nowhere’; een nuttige verbinding tussen Het Waterrijk en De Park. Deze fietsbrug, genaamd ‘Hoge Noot’, komt uit op de Notenlaan, de voormalige oprijlaan van Kasteel De Parck. De Notenlaan heeft mooie, zeer oude knoestige walnotenbomen die overigens nog nauwelijks noten leveren; dat krijg je als je oud bent. Jonge bomen op de opengevallen plekken moeten de Notenlaan zijn allure laten behouden; en noten leveren voor mij om te kraken!

Ik kijk nog even rond op Landerij De Park: een mooie metalen ‘wensboom’, houten dierenbeelden en onbestemde stenen beeldhouwwerken op het omliggende terrein. De Landerij zelf heeft een dierenweide, speeltuin, bijenstal, vlinderweide, labyrint en… horeca!       

Een goed initiatief om een groen hart te bewaren tussen de stedelijke agglomeratie Arnhem–Nijmegen. Het betekent wel dat verkeerslawaai en sirenes van hulpdiensten natuurgeluiden blijvend verstoren.

[Beeldverhaal]

Gepost: 4 Januari 2026

Stadse Trage Tocht Arnhem Waterrijk (17 km)